I am standing on top of the tumulus,
My dead mother by my side.
We are here to say goodbye to Bres,
To this place called Dowth. The Dark.
Two old sheep hobble about, grazing
The rim of the mound, swallows
Pirouette overhead, eating morsels
On the wing. I take my mother’s hand.
Although there is something beneath
The depth of our words, deeper still,
Below breath, rising up every day
To meet us,
Fear not that which is high.
Day turns to dusk. Ensuing night
Is deep and dark. A thick mist
Cloaks the standing stones.
The air is strange, pure, infant.
PURE LUCHT
Ik sta bovenop de grafheuvel,
Mijn dode moeder aan mijn zij.
We zijn hier om afscheid te nemen van Bres,
De plaats genaamd Dowth. Duisternis.
Twee oude schapen grazen moeizaam
Langs de helling, zwaluwen
Draaien
Pirouettes in de lucht, hapjes graaiend
In hun vlucht. Ik pak mijn moeders hand.
Hoewel er nog iets is onder
De diepte van onze woorden, en dieper nog,
Onder elke ademtocht, dat elke dag omhoog klimt
Om bij ons te komen,
Vrees de hoogte niet.
De dag is voorbij. De nacht die aanbreekt
Is in diepe duisternis gehuld. Dichte mist
Omfloerst de rechtop staande stenen,
De lucht is vreemd, helder, puur.
